اگر احیاناً اختلالی دیده می شودازناحیه ی بلاگفاوبلاگ اسکین است. لطفاً به گیرنده های خود دست نزنید.

این حضراتی که می بینید ؛ کلاً پکیج دانش آموزای قبلی کلاس من هستند که حالا پس از سه چهار سال فارغ التحصیل شدن از این مدرسه ، معلم سابقشونو فراموش نکردن و گاهی وقتی به من سر می زنن. آقا رضای ما حالا دیگه دانشجوی رشته ی گرافیک تشریف دارن و ناهید خانم ما هم حالا دیگه برای خودش مادر قابلی شده و دو ، سه هفته پیش همراه مهشید کوچولوش و "فاطمه و فریبا" (که اونا هم از دانش آموزای من بودن) به دیدنم اومدن. حال دیدین درس خوندن تو این مدرسه چه ویتامینی داره؟!    

 روز سه شنبه ی گذشته بعد از مدت ها رایزنی در مورد انتخاب محل اردوی امسال؛ بالاخره تصمیم گرفته شد تا دانش آموزان ــ البته اونایی که بچه ی باغ بودند ــ رو به منطقه ی آزاد کاسپین ببریم.

 دانش آموزان در راستای یک قانون نانوشته و البته لازم الاتّباع ؛ به محض رسیدن به محل، بساط مأکولات جورواجور رو پهن کرده و شکم مبارک رو از عزا در آوردند . بعدش هم با وسایل بازی مشغول بازی شدند و فروشندگان دوره گرد رو هم روزی رسانی کردند و وقتی حسابی آرد هاشونو بیختند و الک هاشونم آویختند ؛ کم کم دور و بر ما ها پیداشون شد که خوب واسه چی نشستین؟! بریم دیگه. و به همین سادگی حدود ساعت ۱۱:۴۵ ما هم بساط ناداشته ی خودمونو جمع کردیم و یا علی مولا برگشتیم.

چیزی که در این اردو نظر مارو به خودش جلب کرد حضور دانش آموزان مدارس عادی بود در این محل. حضوری در حد توفان ترنادو و هاریکان که سونامی هم در پی داره( ادوارد مونش احتمالاً تابلوی "جیغ" خودشو در این جا کشیده). واقعاً که ما قدر دانش آموزای خودمونو باید بهتر بدونیم.

نکته ی دیگه این که ؛ با این که دریای به این بزرگی(شما بخونید دریاچه) جلوی چشم دانش آموزا خودنمایی می کرد اما حتی یکی از اونا هم هوس رفتن به کنار دریا رو در سر خودش نپروروند. یعنی دیگه اینقدر از دریا اشباع شدند؟!

 پانوشت: قابل ذکره که همکاران ما در مدرسه ی مهارت های پیش حرفه ای دختران رشت هم همزمان با ما این محل رو برای اردو انتخاب کرده بودند. از این همکاران عکسی هم گرفتم اما از اون جایی که کیفیت اون جالب نبود نتونستم در این جا بذارمش.

  و این هم مراسم روز معلّم که روز سه شنبه ی گذشته در مدرسه برگزار شد.

  در چهارشنبه ی دو هفته ی پیش (اون موقع که شکسپیر هنوز اتللو رو نسروده بود!!!) دانش آموزان را به مناسبت هفته ی کودک به محل اداره ی ارشاد بندر انزلی بردیم تا اون ها به تماشای نمایشی که به همین منظور در اکران بود بنشینند. اگه این خبر کمی تا قسمتی بیات بود ؛ به آپدیتی خودتان ببخشایید.

 این جناب (مثلاً زید) که در تصویر خیلی هم مشخص نیست و قرار هم نبوده مشخص باشه ؛ از دانش آموز نما های کلاس منه که هفته ی گذشته به جهت استفاده ی خطرناک از دوچرخه ای که تاریخ ساختش هزار و سیصد و قاجاریه بوده و تایرهاش کاملاً فلت و مثل ماشین مشتی ممدلی نه بوق داشته و نه صندلی و نه حتی ترمز و غیره ؛ به دست یکی از عمرو های مدرسه گوش مبارکشون کشیده شده و مجبور به بازی چیز پیپر به روش انگلیسی ها شده و حالا هم چند روزیه که قهر و غضب فرموده و رفته به نمی دونم  کجا تا برای ما نیست در جهان بیاره. بدین وسیله خواهشمند است اگه چنانچه جناب ایشون رو در حوالی محل خود دیدید اونو به سمت مدرسه هدایت بفرمایید و یک مدرسه رو از نگرانی نجات بدید!

   این جا شب شعری داره برگزار نمی شه و قرار هم نیست این توپ که قلقلیه به آتیش کشیده بشه. بلکه فقط و فقط آموزش روز و شب درس علوم پایه پنجم (کلاس من) رو داره نشون می ده. اگه فکر می کنید که ما دستگاه مخصوص آموزش حرکت وضعی و انتقالی زمین رو نداریم؛ باید بگم انتم مشتبهون فی حساباتکم . این دستگاه در مدرسه وجود خارجی داره اما از اون جایی که  out of available بوده و درجه ی اکتان اون زیر صفر می باشد ؛ مجبور شدم این طور به بیراهه بزنم . با این که از قدیم گفتند کلاس بدون وسایل کمک آموزشیِ مناسب ، مثل زنبور بی عسله اما دانش آموزا که خوب سر ذوق اومدن و درس، خوب در اذهان مبارکشون نشست. حالا هم قراره این عکس رو بفرستم به "نشنال جئوگرافی" تا عکس برگزیده ی اون در ماه آینده بشه! یعنی می گین امکان نداره ؟ جناب ابوریحان که می گه امر غیر ممکن غیر ممکنه.    

    این هم تصویر اولین روز مدرسه بعد از تعطیلات نوروزی . آثارالباقیات مسافران نوروزی بر تابلوی مدرسه ای که بدون حضور دانش آموزان به شهر ارواح بیشتر شبیه بود.